Het gouden tijdperk van de Hollywood-musical (jaren 1930-1950)
De gouden eeuw van de Hollywood-musical strekt zich uit van de jaren 1930 tot de jaren 1950, een periode waarin het genre zijn hoogtepunt bereikte op het vlak van creativiteit, technische verfijning en populariteit.
Vanaf de jaren 1930 innoveert Warner Bros. met films gechoreografeerd door Busby Berkeley, waarin spectaculaire en geometrische sequenties het publiek betoveren (42nd Street, Gold Diggers of 1933). Tegelijkertijd boekt RKO succes met het duo Fred Astaire en Ginger Rogers, wier elegante dansen romantiek en virtuositeit combineren (Top Hat, Swing Time).
In de jaren 1940 nam MGM onder leiding van Arthur Freed het voortouw in dit genre, met films die intriges, liedjes en uitgebreide choreografieën combineerden (Meet Me in St. Louis, Easter Parade). Het volgende decennium zag de doorbraak van Gene Kelly, die een revolutie teweegbracht in de filmwereld met Singin’ in the Rain (1952) en An American in Paris (1951).
Dankzij technologische vooruitgang (Technicolor, CinemaScope) werd de musical een totaalspektakel. Dit gouden tijdperk kwam in de jaren zestig geleidelijk ten einde, maar de invloed ervan op de filmgeschiedenis blijft groot.
LA COMEDIE MUSICALE HOLLYWOODIENNE
De schoonheid van Moskou (Silk Stockings, 1957)
De schoonheid van Moskou (Silk Stockings, 1957)
La Belle de Moscou, geregisseerd door Rouben Mamoulian, is een Amerikaanse musical geïnspireerd op de Franse film Ninotchka (1939) en de musical van Cole Porter.
Het verhaal volgt Ninotchka Yoschenko (gespeeld door Cyd Charisse), een strenge en gedisciplineerde Sovjetcommissaris die naar Parijs wordt gestuurd om drie Russische agenten terug te halen die zich hebben laten verleiden door het westerse leven. Daar ontmoet ze Steve Canfield (Fred Astaire), een Amerikaanse filmproducent, die haar probeert te charmeren en te overtuigen om in Parijs te blijven.
Ninotchka, die aanvankelijk stijf en ongevoelig is voor de geneugten van de Franse hoofdstad, geeft uiteindelijk toe aan de muziek, de dans en de liefde. Deze film combineert romantiek, humor en lichte kritiek op het communisme met spectaculaire dansnummers en iconische liedjes van Cole Porter.
Les Girls (1957) – Les Girls
De film vertelt in de vorm van uiteenlopende flashbacks het verhaal van een dansgezelschap onder leiding van Barry Nichols (Gene Kelly). Elk van de drie hoofddanseressen – Joy, Sybil en Angele – geeft haar versie van hun gezamenlijke avontuur tijdens een tournee door Europa, wat leidt tot tegenstrijdige verhalen. Het verhaal speelt zich af in een gerechtelijke context, waar een voormalige danseres een andere danseres aanklaagt wegens laster naar aanleiding van een boek dat over hun gezamenlijke verleden is gepubliceerd.
De film onderscheidt zich door zijn humor, muzikale prestaties en de elegante regie van George Cukor. De dynamische choreografie van Gene Kelly en Jack Cole voegt een vleugje energie toe aan de film, die gebaseerd is op een originele verhaallijn voor een musical uit die tijd.
